Lieve lezers,

Pas kwam ik erachter dat dit weblog zo nu en dan toch nog gelezen wordt. Terwijl ik het zelf min of meer achter me gelaten heb en verder ben gegaan met mijn leven. Opeens realiseerde ik me dat het wel wat gek is om geen afsluitend bericht te hebben geschreven. Misschien denken jullie (niet de insiders natuurlijk) wel dat ik opnieuw door de borstkanker getroffen ben, er misschien intussen zelfs aan overleden.

Vandaar alsnog dit afsluitende bericht. Het gaat heel goed met me. Sinds een jaar wonen Ton en ik in ons Franse huis, zijn we druk met 'inburgeren', onze wortels hier laten groeien. We hebben het enorm naar onze zin en genieten van elke dag. Of de borstkanker ooit terug gaat komen, niemand weet het. Het is niet iets dat je achter je kunt laten (of althans, ik niet), meer iets dat voortaan bij me hoort, onuitwisbaar is. En misschien weer de kop op zal steken, wie zal het weten? Het eerste jaar hier in Frankrijk heeft het me behoorlijk veel angst bezorgd. Het zal toch niet waar zijn, dat ik nu dit prachtige, heerlijke leven mag lijden en dat dan de borstkanker (lees: de dood) me alsnog komt halen? Geef me dan op z'n minst een jaar, was mijn gebed aan het universum. En dat heb ik dus gekregen. In volle gezondheid, getuige mijn blozende wangen, gebruinde huid, iets vollere lijf. Nu probeer ik lekker in het 'nu' te blijven, geniet ik van elke dag en mocht ik weer ziek worden, dat zie ik dan wel weer. Dan moet ik weer aan de slag daarmee. Het klinkt simpel, iets simpeler dan het is ook natuurlijk…
Dus lieve lezers/lezeressen, kijk eens op onze website www.moulindescomtes.nl , daar is ook de mogelijkheid om je te abonneren op onze nieuwsbrief. We hebben ook nog steeds het plan om samen een blog te maken, maar ja, daar zijn we nog niet aan toe gekomen. Mocht het er nog van komen: dan zal ik hier nog een verwijzing plaatsen.

Hartenliefs voor iedereen die dit leest! Van Anneke…

Dag lieverds,

Een hele tijd heb ik niets van me laten horen. Mijn laatste bericht is van 15 juli zag ik en ging over die ellendige Zoladex injectie. De laatste weken van juli was ik een beetje in een after-behandelingen dipje geraakt en bovendien erg druk met allerlei afspraken dus schrijven kwam er niet zo van en ik had er ook niet zo’n zin in.

Inmiddels gaat het heel erg goed met me. We zijn heerlijk op vakantie geweest in Frankrijk en we kunnen het nog steeds niet helemaal geloven maar we hebben al meteen ons droomhuis gevonden en het gekocht ook nog!!! Het is zo mooi dat we er zelf een beetje verlegen van worden. Toen we het gingen bekijken (het was het 7de huis) wisten we de prijs nog niet en we zeiden tegen elkaar "het is heel aardig dat we nou eens in zo’n mooi huis rond mogen kijken, maar dit kunnen we natuurlijk nooit betalen". Vervolgens bleek de vraagprijs geweldig mee te vallen en deden we ook nog een tamelijk brutaal bod een heel eind onder de vraagprijs dat na uitgebreid familieberaad bij de verkoper nog geaccepteerd werd ook!

Het is een voormalige watermolen (daar zie je overigens niets meer van) en dat betekent bijvoorbeeld dat er een rivier (van een paar meter breed) door onze tuin loopt. Het is de rivier de l’Ance en het huis ligt dan ook in de Vallee de l’Ance op 850 meter hoogte. Het huis bestaat eigenlijk uit 4 huizen: een woonhuis aan de ene kant met een hele mooie grote open haard en verder ook lekker ruim met drie slaapkamers boven; een gxeete met 3 slaapkamers, 2 badkamers en een ruime woonkamer/keuken; een andere gxeete met twee slaapkamers, een soort huiskamer/keuken en een badkamer en nog twee aparte gastenkamers met badkamer erbij. Nummer vier is een heel schattig huisje dat aan het huis is vastgeplakt en waar ik zeker een prachtig atelier/yoga/meditatieruimte van ga maken en Ton beneden zijn werkplaats.

De gxeetes worden nu ook al verhuurd trouwens. Al met al heeft dit huis alles in zich om onze plannen (hoe vaag dan ook) tot werkelijkheid te maken. En er is ruim 3 ha grond omheen, dus ruimte genoeg voor meerdere paarden ook nog!!!

Na ja, laat ik jullie nou maar wat fotoos laten zien want jullie zullen nou wel nieuwsgierig genoeg zijn geworden: http://www.mijnalbum.nl/Album=QNGMULO7

Als het goed is, gaan we over een week of 3 het voorlopig koopcontract tekenen en we zullen dan op 1 mei 2009 de sleutel krijgen. Gelukkig willen deze mensen er de komende winter nog graag blijven wonen zodat wij niet opeens met een huis zitten dat we nog niet goed kennen en waar we niet naartoe kunnen terwijl er daar pakken sneeuw vallen etc. Alles meer dan ideaal dus!

Nou jullie snappen wel dat het een erg enerverende vakantie is geweest. Toch zijn we er wel lekker van uitgerust, we hebben veel gefietst en gewandeld (vooral ook in de omgeving van ons nieuwe huis natuurlijk) en verder veel teveel bosbessentaartjes gegeten waardoor ik nu in plaats van veel te mager weer een beetje te dik ben geworden, wat ik op onverklaarbare wijze eigenlijk alleen maar fijn vind.

Verder gaat het ook eigenlijk heel erg goed met me. Ik ben al weer tamelijk fanatiek aan het hardlopen (alles met beleid natuurlijk hoor) en dat gaat zo goed dat ik serieus overweeg om op 21 september weer met de Damloop mee te doen(!) Door de hormoonbehandeling en van de chemo’s heb ik nog wel allerlei kwaaltjes en mijn aders zijn ook nog behoorlijk pijnlijk af en toe, maar er is eigenlijk wel goed mee te leven. Zelfs het duffe gevoel in mijn hoofd dat ik nog steeds heb van de Zoladex, daar ben ik gewoon helemaal aan gewend geraakt inmiddels. Da’s wel vreemd maar ook fijn, waarschijnlijk zal ik over 5 jaar als die behandeling stopt opeens merken dat ik weer helder word daarboven en dan bedenken ‘oh ja, dat had ik ook nog’.

Anyway, over 4 weken, op de 22ste, gaan we al verhuizen naar Bergen. Langzamerhand verschijnen hier steeds meer verhuisdozen her en der en ik denk dat ik me de komende tijd vooral met opruimen en inpakken zal bezighouden. Dat is trouwens nog een heel interessante bezigheid want in alle kasten en laden zit 15 jaar van onze historie opgeslagen en de bankafschriften van die periode, daar kon ik snel kort metten mee maken, maar al die fotoos en kaartjes en andere spulletjes die roepen zoveel herinneringen op dat ik met xe9xe9n laatje rustig een hele dag bezig kan zijn.

Nou ik hoop velen van jullie in de komende tijd weer te zien en te spreken, heel veel liefs van mij in elk geval!

Nou, dit moet ik nog even van me afschrijven hoor. Vandaag kreeg ik de eerste Zoladex injectie. Moest ‘m zelf bij de apotheek halen en meenemen naar de huisarts die ‘m in m’n buik moest doen. De oncoloog deed er heel luchtig over, zei er eigenlijk verder niets over. Maar nu bleek dat het toch niet zomaar wat is. Het was een heel groot, breed en hol ding (zoiets als waarme een dier wordt gechipt voor wie dat wel eens gezien heeft) dat in mijn buik ging en daarmee is een buisje in mijn buik gespoten dat de komende drie maanden gaat zorgen dat mijn hypofyse bepaalde vrouwelijke hormonen niet gaat aanmaken. Getver! Het deed zeer en ik vind het geen fijn idee dat dat ding nou in mijn buik woont en ik heb er ook een soort dekengevoel van in mijn hoofd gekregen. Ik hoop wel dat dat weer weggaat. Ik vroeg nog aan die huisarts of hij nog ervaring had met andere patixebnten en wat die voor bijwerkingen hadden. ‘Nee, meestal alleen wat misselijkheid zei hij luchtig’. Misselijkheid!!! Nou ja, die voel ik gelukkig (nog) niet.

Ik merk wel op dit soort momenten hoe kwetsbaar ik nog ben. Dat dekengevoel in m’n hoofd (zoals wanneer je opstaat maar nog niet helemaal wakker bent), dat had ik ook (veel erger weliswaar) na de chemo’s. En ook de pijn bij het inbrengen van dat ‘ding’, dat zwiept me dan zo weer even van m’n voeten. Dan voel ik me opeens heel kwetsbaar en allenig.

Ik ga zo maar even sporten denk ik, hopelijk verzet dat m’n zinnen een beetje. Kan ik ook wat agressie kwijt want ik moest me ervan weer houden om die huisarts een ram voor zijn hoofd te geven toen hij me pijn deed met die injectie. Arme man, hij kan het ook niet helpen…

Dag lieve allemaal, daar ben ik dan weer. De stilte was heerlijk. Zo helend was het. We waren met een groep van 18 vrouwen en dat gaf een hele bijzondere, warme, ‘godinnenenergie’.

Het fijne is vooral dat ik daar in de stilte weer vriendjes ben geworden met m’n lieve lijf. Dat was ik even helemaal kwijt, ik had er een afschuw van. Door alle pijn, misselijkheid, de vieze geur die er vanaf kwam, het idee van die chemische zooi in mijn aders die er dan ook van kapot gingen, de rammelende botten, de opvliegers, dat alles maakte dat ik niet meer goed met mijn eigen lijf kon zijn. In de stilte en de rust kon ik dat stap voor stap verwerken. Vele traantjes zijn er gevallen, maar ook veel van dankbaarheid. Dat ik er nog ben, dat ik er mxe1g zijn. Dat mijn lijf zo krachtig is en ik me nu alweer zo goed voel…

Gisteren naar de oncoloog geweest. En nu hoef ik drie (!) maanden niet meer!!! Yippieeeee!!! Aardige man hoor, maar ik kan hxe9xe9l goed zonder hem . Hij heeft mijn aders nog eens goed bekeken maar kan er helaas maar weinig over zeggen. Niet hoe lang het gaat duren in elk geval. Na ja, er is heel goed mee te leven zolang ik mijn armen maar niet wil strekken en hele zachte schoenen draag. Ik heb gisteren alweer lekker lang op m’n paardje gereden en dat ging met een paar voorzorgsmaatregelen helemaal goed.

Wel meteen de Tamoxifen en de Zoladex injecties meegekregen (na ja het recept dan). Die zijn voor de hormonenbehandelingen. Het is wel echt jammer dat ik daar nu meteen al mee moet beginnen maar ik heb vanochtend maar meteen het eerste pilletje genomen. Als je de bijsluiter leest, krijg je de neiging om het meteen in de prullenbak te gooien allemaal. Behalve die opvliegers word je er dik van, krijg je een baard, een snor en borstharen, pijn in je gewrichten, stemmingswisselingen, een libido van ver beneden nul en mocht je het in je hoofd halen om seks te gaan bedrijven dan zijn je slijmvliezen zo droog dat de heleboel er stuk van gaat. Lekkerrrrr… Na ja, eerst maar eens afwachten wat het met mij gaat doen. Wie weet valt het allemaal wel mee.

Verder voel ik me dus ontzettend goed. Zo goed dat ik de neiging krijg om alweer veel teveel te doen. Alleen mijn conditie is nu wel zo’n beetje echt weg. Ik ben maandag nog gaan hardlopen maar de 2 kilometer haalde ik net zonder stoppen. In totaal wel 4 gelopen maar met steeds wandelen tussendoor. Na ja, dat komt ook weer goed dat weet ik wel zeker. Nog twee weken met allemaal leuke afspraken en dan gaan we lekker 4 weken op vakantie!

STILTERETRAITE 5 t/m 9 juli

Stilte is eigenlijk een soort vakantie voor je geest die altijd maar gevuld is met duizenden gedachten en vaak met stress. Hierdoor kun je gemakkelijk het wezenlijke contact met jezelf verliezen en keuzes maken die niet meer vanuit je hart komen. In stilte kun je jezelf werkelijk ontmoeten en weer tot rust komen. Een ontmoeting die verder gaat dan al onze gedachten, emoties en patronen. Onder al onze dagelijkse rollen schuilt een diepe innerlijke stilte, een diepe vrede en wijsheid.

De stilteretraite duurt vijf dagen waarvan we bijna vier hele dagen in totale stilte doorbrengen. Tijdens de stilte praat je met niemand en er wordt  niet gelezen. Je zult merken dat je hoofd steeds stiller wordt en dat je daardoor meer in je hart komt. Hierdoor versterkt je het contact met jezelf en kunt je steeds beter horen\ zien\  voelen wie je werkelijk bent en wat je echt wilt. Het is een grote schoonmaak van dingen die je beperken en een mooie ontmoeting met je kracht, je eigenwaarde, je vreugde, liefde, wijsheid, rust en innerlijke vrede.

Tijdens de retraite is er een programma met o.a.: meditaties, visualisaties, wandelen en natuur, eenvoudige yoga-oefeningen en mantrax92s zingen. Tussendoor is er voldoende tijd voor jezelf om te genieten van de mooie tuin, om mandala’s kleuren, te boetseren of natuurlijk lekker niets te doen, uit te rusten, gewoon zijn in de fijne stille sfeer van Samaya. De retraite is voor iedereen die zichzelf een kans wil geven om verder te groeien naar innerlijke vrijheid.

Na vijf dagen duiken we geheel opgeladen, vol inzichten, rust, bezieling en liefde ons leven weer in. Ervaring is niet nodig.

Locatie:

Beide activiteiten vinden plaats op Samaya (voormalig klooster)

Hollendewagenweg 20, Werkhoven (

15 km

onder Utrecht)

OPGAVE EN INFORMATIE

Voor meer informatie of opgaven kun je bellen of mailen naar;

030-6572447, annemieke.rodenburg@hetnet.nl

Voor de locatie kijk op www.samaya.nl

Vandaag (gisteren inmiddels) moest ik voor ‘t eerst weer eens voor controle van m’n ‘goeie’ (enige!) borst naar het ziekenhuis. Dat was al een half jaar niet meer gebeurd, hoewel, de de oncoloog controleerde ‘m elke drie weken. Het leek mij een fluitje van een cent als ik erover nadacht dus Ton ervan overtuigd dat hij echt niet mee hoefde en alleen op pad gegaan.

Nou, daar was ik toch even iets te stoer geweest. Behalve dat ik dus echt behoorlijk panisch ben geworden voor dat ziekenhuis, besloot de chirurg dat er meteen maar een mammografie moest worden gemaakt want dat was alweer een jaar geleden. Daar had ik dus even niet op gerekend. Mijn borst was nog niet half tussen dat afschuwelijke martelwerktuig geprakt of ik barstte in huilen uit van de pijn en de spanning en gewoon omdat ik nog erg chemotioneel ben. Moest er ook nog een echo worden gemaakt (omdat mijn klierweefsel te dicht is om iets op zo’n mammo te kunnen zien, wisten we al maar ‘we’ proberen het steeds weer opnieuw). Brrrrrr…

Gelukkig was de radiologe die de echo maakte heel aardig en heeft ze me duidelijk gezegd dat er niets bijzonders te zien was. Daar ga ik dus maar van uit en zo voelt het ook voor mij.

Bergen

Vrijdag zijn Ton en ik naar ons nieuwe dorp geweest: Bergen. Ik begrijp dat ik het nog niet zo duidelijk had opgeschreven hier, maar per 20 september verhuizen we naar een fijn vrijstaand huis daar dat we daar hebben gehuurd voor de komende anderhalf jaar. We hadden het huis allebij nog maar xe9xe9n keer gezien en nooit samen dus het was best spannend. Maar het viel niet tegen gelukkig (van buiten in elk geval, de binnenkant zien we op 12 juli pas weer). Het ligt prachtig in een grote, afgeschermde tuin. Vlakbij het centrum en ook vlakbij het bos/duin. Heerlijk rustig met prachtige oude bomen overal in de straten. We zijn lekker een wandelingetje gaan maken, eerst door ‘t dorp (dat we op het eerste ‘gezicht’ een beetje truttig vinden) en daarna in het bos. Vervolgens lekker ergens gegeten, fijne dag was het.

Aders

Vandaag bleek dus in het ziekenhuis dat niet alleen de aders in mijn rechterhand en -arm en in mijn rechtervoet en -been ontstoken zijn, maar ook in mijn linkerledematen. Dat schijnt redelijk normaal te zijn maar fijn is anders. ‘t leek er vooral even op dat ik niet meer zou kunnen paardrijden voorlopig want de wrijving met mijn been was heel pijnlijk. Gelukkig had ik mijn oude leren paardrijlaarzen nog. Die had ik kort geleden nog bijna op Marktplaats te koop aangeboden maar ik vergat ze weer. ‘t ziet er niet uit (ik voel me net zo’n ss-er met die dingen) maar het werkt gelukkig goed. Vandaag voor de 3de keer al een lekker ritje met Rihtje gemaakt in het bos.

Haren

Ze groeien weer! Overal op m’n hoofd kleine blonde haartjes. Ach, het kaalzijn heb ik niet erg gevonden. Allerlei mooie sjaals, mutsjes en petten vond ik leuk om te dragen. Opvallen heb ik nooit moeilijk gevonden. Ben benieuwd wat er voor haren tevoorschijn gaan komen. Krullen? Blond? Grijs? ‘t zal nog wel een paar maandjes duren voordat ‘t echt wat is…

Stilte

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik ga nog een lekker vakantietje ‘doen’. Komende zaterdag ga ik vijf dagen op stilteretraite. Dat betekent in essentie: vijf dagen zwijgen met een groep mensen in een mooi klooster. Of nog meer essentie: vijf dagen helemaal met mezelf, tot rust komen, geen (nauwelijks) input van buitenaf, ontdekken wat voor mij nu belangrijk is, hoe ik verder moet, welke gedachten en gevoelens overheersen en wat ik daarmee moet of niet, etc.

Ik ben nu alweer zo aan het rennen geslagen, lees vier verschillende boeken tegelijk (over Yoga, wichelroedes, kanker bestrijden met je geest, wolven in Mongolixeb), liefst elke dag naar mijn paard en dan rijden ook, allerlei mensen weer zien, en tussendoor naar de fysio, de acupunctuur, het ziekenhuis, alexandertechniek, en wanneer zal ik weer gaan hardlopen? En ik wil ook zo graag weer ‘s een lange wandeling in het duin en naar yogales en naar Bergen om een stal voor Rih te zoeken en uit eten (nog voor m’n verjaardag) met Maarten en Laura etc. etc.

Niet te houden dus. Tijd voor introspectie, erachter komen wat werkelijk belangrijk is nu. Mmmm, ik kijk er erg naar uit!

Bizar

In augustus 2006 was ik ook op stilteretraite. De vrijdag ervoor waren er een x-foto, echo, punctie genomen van mijn borst. ‘t leek mij niks, kon niets zijn. Zo gezond als ik me voelde… Halverwege ging Annemieke die de leiding heeft opeens tegen me praten. Ton had gebeld. Want de huisarts had gebeld. We moesten meteen komen. Het was niet goed…

Komende maandag, als ik weer daar ben, gaan ze Ton bellen over de uitslag van de mammo en de echo die maandag zijn gemaakt. Niet te geloven toch? Maar ‘t is niks hoor, zeker weten!

Nou ik ben er weer een beetje hoor! De levenslust is weer in me gekropen en die laat voor de angst nog maar een klein hoekje over. Tis elke keer weer ongelofelijk hoe snel ik weer opknap. ‘t was nog maar eergisteren dat ik hxe9xe9xe9xe9l voorzichtig een blokje omging, me ontzettend een kankerpatixebnt voelde, zwak, bleek, mager, voorzichtig voortschuivelend vanwege die rammelende botten en overal pijntjes. En ik was als de dood toen ik halverwege heel duizelig werd. ‘t zal toch niet gebeuren dat je dan ook nog met een ambulance wordt afgevoerd…

Gisteren (‘t kwam ook vast door ‘t zonnetje) voelde ik me meteen toen ik wakker werd al beter. ‘s middags ben ik in de auto gestapt en naar het strand gereden, daar op een terras over de mooie zee uitgekeken en lekker zitten lezen met een sapje. Voelde ik me opeens weer een zondagskind: iedereen hard aan het werk en ik mag lekker hier zitten…
Vandaag moest ik m’n auto naar de garage brengen en op de fiets terug. Een kwartier fietsen. Geen centje pijn…

Tsjonge wat ben ik blij dat ik de laatste kuur heb gehad want dit pieken en dalen-gedoe vind ik wel heel ingewikkeld om mee om te gaan hoor!

  Nog niet in feeststemming helaas, want hij valt van begin tot eind behoorlijk zwaar deze kuur. Ik zag er om te beginnen enorm tegenop. Meer dan ik verwacht had. Alles rondom het ziekenhuis, de afdeling waar ik bloed moet geven, het terras waar we even gaan zitten om de tijd te doden, de dagbehandelings-afdeling, de oncoloog zelf, het infuus (vooral dat), is me geweldig tegen gaan staan. Ik word letterlijk misselijk bij de gedachte alleen al.

Mijn witte bloedlichaampjes waren nu ok, maar ik bleek behoorlijk bloedarmoede te hebben en de oncoloog overwoog een bloedtransfusie. Maar ik niet. Nog langer aan dat infuus en dan ook nog iemand anders z’n (goedbedoelde, dat natuurlijk wel) bloed in mijn lijf, dat was me te afgrijselijk voor woorden. Maar ja, dat dus wel met het gevolg dat het nu nog een graadje erger is geworden natuurlijk en ik doodmoe ben van alleen maar te zitten. De misselijkheid is inmiddels wel aardig gezakt gelukkig en ik kan weer wat eten. Verder rammelen mijn botten zo verschrikkelijk dat ik me net zo’n skelet aan een touwtje voel. Gelukkig is de bottenpijn met paracetamol goed te bestrijden maar ‘t blijft een bizarre bijwerking.

En, laat me nog xe9ven doorklagen, ze hebben toch weer in m’n zere arm (met aderontsteking) geprikt. De vorige keer heb ik de chemo in mijn voet gekregen. Dat leek een goede oplossing, maar die aderen daar zijn zo klein dat ze in mijn hele voet nu ontstoken zijn. Kan nu dus even geen schoen meer aan (deze kuur heeft het nog wat erger gemaakt). En nu dus weer in m’n rechterhand  waardoor die en de rest van mijn onderarm ook weer onzettende pijn doen.

Gisteren zijn we wel even naar het chemobos gereden maar van wandelen kon geen sprake zijn. ‘t bleef bij een rondje om de parkeerplaats, maar toch genoten van de vogels en lekker zitten kijken naar een ree die verderop in een veldje stond te grazen. Dat dan weer wel hoor.

Zo nou hier laat ik het maar even bij en ga proberen een klein wandelingetje te maken. Daarna een dutje. En Ton dreigt met spinazie en biefstuk voor vanavond…

Hier nog een fotootje van m’n favoriete meditatieplekje in Portugal:

En Annelies heeft me aangestoken met het wichelroede-virus:

                                                                                                                                                              Op het fotootje bovenin dronk ik van een heilige bron met helend water, daar heb ik natuurlijk vreselijk mijn best op gedaan…

Hier zijn we geloof ik net aangekomen en klinken op een mooie vakantie. Da’s goed gelukt dus!

Dag lieverds,

De vakantie was heerlijk, dat heb ik gisteren geloof ik al geschreven. We waren op een geweldige plek, zo’n 600 meter hoog op een berg met uitzicht op een mooi wit stadje en daarachter de zee. De mooie tuin met dat fijne zwembad zagen jullie al op de fotoos en het was in het echt nog veel mooier! Echt een paradijsje. De eigenaars ervan, Annelies en Eugene (pas vorig jaar uit Haarlem vertrokken) zijn hele fijne mensen die ongelofelijk liefdevol met hun gasten omgaan. Ze zetten daar een prachtige, sprankelende sfeer neer waarin iedereen zich vanzelf op z’n plek voelt. En ze doen bovendien alles met een flinke dosis humor waardoor je hun klaterende lach regelmatig over het ‘landgoed’ hoort galmen, wat hxe9xe9l aanstekelijk werkte…

Mijn dag begon steeds lekker met yoga-oefeningen op het grasveld met uitzicht op de zee, gevolgd door een meditatie en daarna een frisse duik in het zwembad dat gevuld was met mineraal-water (niet uit flessen hoor, het kwam uit de berg waar het huis op staat, daar zit een enorme bel water in waar zij hun waterleiding op hebben aangesloten). Astrid en Vera deden al snel mee met alles behalve die duik. Een mooi vredig begin van de dag. Hiernaast xe9xe9n van mijn ‘standjes’ onder de palmboom.

De schildercursus was heel leuk en ook vooral heel erg fijn om te doen. Het ging erom je intuxeftie te laten spreken middels de verf. We begonnen steeds met een visualisatie waarin een bepaalde kleur de hoofdrol speelde. Daarmee deden we daarna nog een oefening om die kleur verder in je systeem te verankeren. Dan gingen we schilderen en deden we eigenlijk gewoon wat er in ons opkwam. Het resultaat was niet belangrijk en dat uitte zich vooral in het feit dat we elke dag weer gewoon over het werk van de dag ervoor heen gingen, waarmee het dus ook meteen een cursus loslaten was, want jeetje, af en toe was het echt best wel mooi geworden. Gelukkig konden we wel fotoos maken en ging ik uiteindelijk toch nog met 3 verschillende schilderingen naar huis. Hier een selectie uit m’n maaksels:

En wat fotoos  van onze schilder-boomgaard, ieder van ons met juf Vera op het inspiratiebankje en Astrid aan het schilderen…

Nou ja, het mag duidelijk zijn: deze vakantie was echt heel fijn. Met z’n 3-en hadden we het goed, ik was de eerste dagen wel erg vermoeid nog maar daarna voelde ik me steeds beter. Mijn smaak was nog best goed dus het lekkere eten door Eugene cq Astrid klaargemaakt ging er wel in. De oncoloog kan dit keer tevreden zijn over mijn gewicht denk ik.

Thuisgekomen was ik meteen jarig. Met Ton nog even gevierd voordat we naar bed gingen. De volgende dag drong het echt tot me door: jarig zijn is vanaf nu alleen nog maar fijn. Weer een jaar erbij gescoord! Wat een dankbaarheid daarvoor, ik mag er voorlopig nog zijn…

Morgen (hopelijk) m’n laatste kuur, ik kijk er natuurlijk niet naar uit, maar ‘t is nog maar xe9xe9n keer een weekje afzien en dat is dan wel weer te overzien. Zodra ik weer kan, laat ik weer van me horen. Tot snel!

Dag allemaal, ik ben weer in het land en een jaartje ouder ook. Morgen ga ik een uitgebreid verslag schrijven (met fotoos natuurlijk!).